શું વાત કરો છો?

હું ખડખડાટ પેટ પકડીને હસી પડ્યો.. આંખની પાંપણો હાસ્ય અશ્રુઓથી ભીંજાઈને અરધી મિંચાઈ ગઈ જ્યારે મે ગુજરાત સમાચારના એક પ્રખ્યાત લેખકના લેખમાં વાંચ્યું કે ઈન્ટરનેટ માનવ જીવન સરળ બનાવવા અને લોકોને એકબીજાથી જોડવા તથા માણસનો સમય બચાવવા માટે છે.. શું ખરેખર આ હકીકત છે? શું વાસ્તવિકતાની નજીક પણ છે?   આજની યુવા પેઢી વોટ્સ એપ , ફેસબુક , સ્નેપચેટ , ઈન્સટાગ્રામ , ટિન્ડર અને આવી ઘણી ઘણી સોશિયલ નેટવર્કિંગ એપ્સ ( એપ્સનો એક ગુજરાતી અર્થ વાંદરાઓ પણ થાય છે પરંતુ અહીં એપ્લિકેશનસ્ સમજવો ) ઉપર સતત સકારણ કે અકારણ અંગૂઠો ફેરવ્યે રાખતા જોઈને લાગે છે કે હવેના ગુરુઓએ પણ દ્રોણાચાર્યએ એકલવ્યનો અંગૂઠો માંગ્યો હતો એમ આ પેઢીની ભલાઈ માટે અંગૂઠો જ માંગી લેવો જોઈએ .. તેમાં કોઈ શંકાને સ્થાન નથી કે ટેકનોલોજીના સહારે એક સામાન્ય માણસ પણ રાજા મહારાજાઓ એમના સમયમાં કલ્પના પણ નહોતા કરી શકતા તેવી સુવિધાઓ અને સવલતો ભોગવે છે .. દા . ત . જો એ સમયમાં ટેલિકોમ્યુનિકેશન ક્ષેત્રે ક્રાંતિ આવી ગઈ હોત તો ઈ . સ . 1857 નો વિપ્લવ એટલે કે અંગ્રેજો સામેની ગુલામી માંથી મુક્તિની પ્રથમ ચળવળ જ ભારતમાં સફળ બની ગઈ હોત .. સમયસર સાચા...

“ જુઓ ભાઈ આ દ્રષ્ટિકોણની અને તર્કની વાત છે ધારો કે આ એક દરવાજો અડધો બંધ છે એનો અર્થ એ છે કે તે અડધો ખુલ્લો છે.. ” “ અચ્છા તો તમારા તર્ક મુજબ જો આ દરવાજો આખો બંધ હોય તો એને આખો ખુલ્લો કહેવાય નહીં ….” ચીડ આવ છે ને આવો સંવાદ વાંચીને... પણ આપણા રોજ બરોજના જીવનમાં આવા તર્ક વિહોણા વિતર્ક અને કુતર્ક કરતા અનેક માથાઓ આપણને ભટકાય છે અને આપણે તેમને બે ખેંચીને તામાચા મારવાની તીવ્ર ઇચ્છાને સમાજની શરમે વ્યવહારમાં દબાવીને મારી નાખવી પડે છે. કોઈને કહો કે ભાઈ આ કચરો આમ રોડ ઉપર ના નાંખો , અહીં પિચકારીના મારોને..ગંદકી ના કરો.. એટલે પોતે કોઈ મોટી સલ્તનતનો શહેનશાહ હોઈ એમ ડીંગાઈ હાંકતા સામે જવાબ આપે … કેમ તારા ઘરમાં કરું છું ?? , હા ભાઈ તું જ નવાઈનો સ્વચ્છતા પ્રેમી , મોદીને કહે તને સ્વચ્છ ભારતનો બ્રાંડ એમ્બેસડર બનાવે..મારા એકલાથી શું થવાનું છે ? .. કામ કર તારું.. એક તો પોતે ભૂલ કરે , ઉપરથી કોઈ ભૂલ ઉપર ધ્યાન દોરે તો પોતાની અજ્ઞાનતાની પરાકાષ્ઠાએ પહોંચી તેનું જ અપમાન કરે.. મારા એક મુસ્લિમ મિત્રને હું શાકાહારી કેમ છું એમ સમજાવી રહ્યો હતો..મેં થોડીક તર્ક વાળી વાતો કરી કે ભ...

ફેસબુક સ્ક્રોલ કરતી વખતે અટેલે કે મારા સમયનું નિર્દયતાથી ગળું ઘોંટતી વખતે એક મિત્રએ શેર કરેલા ચિત્રએ મને વિચારવા પર મજબૂર કરી દીધો. આપણી પ્રવર્તમાન શિક્ષણ વ્યવસ્થા કેટલી વ્યવહારું અને આજની વિશ્વકક્ષાની ગળાકાપ હરિફાઈમાં બરાબરની ટક્કર આપી શકવા કેટલી સક્ષમ છે (નોંધ - અહીં બિહારમાં દસમાં ધોરણના ટોપર્સની વાત નથી) એ ચિત્રમાં દર્શાવ્યા પ્રમાણે હાથી , વાંદરા , શિયાળ , સિંહ , કાગડા અને માછલી બધાએ એક સરખી પરીક્ષામાંથી પસાર થવાનું અને પાસ થવાનું જ્યારે વાસ્તવિકતામાં આ બધા જ પ્રાણીઓની કુશળતા અને પ્રવીણતા તદ્દન અલગ અને વિવિધ સ્તરે ઉપયોગી છે. ભલે આ બધા એક જ જંગલમાં રહે છે પરંતું કાગડો કોઈ દિવસ તરવામાં પાસ થવાનો નથી અને માછલી કોઈ દિવસ ઉડવામાં પાસ નહીં થાય. તે જ રીતે બે આઁખો , બે કાન , બે હાથ , બે પગ અને લગભગ સમાન શરીર વાળા વિદ્યાર્થીઓ માનવજાતિના હોય શકે પરંતુ તેમની ક્ષમતાઓ , કૌશલ્ય અને કુશળતા માપવાના માપદંડ એટલેકે એકસરખા અભ્યાસક્રમ અને એક સરખી પરીક્ષા કેટલી વ્યવહારું ગણાય ?? આજે દુનિયા ઈન્ફોર્મેશન એટલે કે માહિતી અને જ્ઞાનની દિશામાં કુદકે ને ભુસકે આગળ વધી રહી છે. નાના થી લઈને સૌથી મો...